Превртеното време во раскажувачката проза на Милорад Павиќ и на Крсте Чачански

Милорад Павиќ (1929-2011) и Крсте Чачански (1949-2003) претставуваат неодминливи, ако не и неповторливи творци во контекстот на српскиот, односно на македонскиот постмодернизам.

Македонските селидби и македонската креативна генетика

Не може да не се забележи дека другојазичноста кај македон­ските литературни творци, која во минатото квантитативно се извишуваше дури и над своејазичноста, односно над македонојазичноста, од една страна резултира од статусот на поробен и обесправен народ, а од друга страна е резултат, главно, на преселбите на Македонците.

За потребата од препрочитување на мистификациите во македонската литература

Помалку или повеќе изразената негативна конотација, што ги следи литературните мистификации уште во времето на нивната најчеста појава, се чини дека и денес сѐ уште претставува пречка за една нивна суштинска преоцена и за заземањето на нивното вистинско место во литературата и во културата воопшто.

Мирослав Крлежа пред мапата на македонскиот национален ентитет

Во рамките на нашиов сегашен пристап кон Крлежа интерес привлекува само неговото искажување во разговорот со делегацијата на Струшките вечери на поезијата на 19 септември 1979 година во неговиот дом во Загреб.

Лемур

Андра Ротару (1980) е ново име во романската поезија, кое веќе гради успешна меѓународна кариера. Третата книга поезија, „Лемур“ (2012), била прогласена за најпродавана поетска книга на саемот во Букурешт и наградена за најдобра поетска книга.

Таткото на Црвенокосата (За „Ќерката на математичарот“ од Венко Андоновски)

Она што мене ми го привлече вниманието во овој роман е умешноста на Андоновски да го заведе читателот да се занимава со приказните што се ставени in praesentia (во прв план, изложени на светлото од ламбата), а in absentia (во сенка) да ја смести есенцијата на својот роман, приказната за Математичарот.