Кога го прашав еднаш што треба човек со здрав разум да мисли за исечокот од весникот, рече дека е тешко да се одлучи зашто денес веќе никој нема здрав разум.
Едвај се осмелував да ги допрам и другите предмети во станот, како да беа неодамна позајмени и сè уште завиткани во пристојноста која те принудува да ги користиш со големо внимание и само онолку колку што е потребно.
Книгата-сликовница „Луна и Темнината“ раскажана од Зорица Николовска и нацртана од Иван Најденовски, може да се чита и како мал мит и како голема сказна зашто му ја отвора вратата на детето-слушател, но и на детето-читател кон растењето преку личното спознавање и зашто му дава некои одговори за појави и емоции кои тоа не може да си ги објасни.
Паметиме дека поетот, па и човекот сака да се огледа во птицата, како во оној гарван на Едгар Алан По или во оној албатрос на Шарл Бодлер или пак во птицата феникс на Михаил Ренџов. Ама во пеперутка?
Патоказот на хотелот го покажува правецот кон гробиштата. // И навистина, во ресторанот мртовци чукаат со чиниите, // во собите ги отвораат прозорците и вратите навикнати // на провев.