Велат, поетите умеат / да насликаат со збор / Но ветерот како да им ги носи / тие слики / Потајно во езерската широчина / Почнува да ги снемува одново / И тогаш, надоаѓа само тишината.
Зборови украсени со замаглен превез на неизразливост, поткреваат гибел на излитената и загадочна романса. Тонови на ефемерна страст се растопуваат во бездната, каде канвасот на љубовта станува апстрактна граѓа.
Игравме џамлии и не ми пречеше да се заплетувам // меѓу чекорите на шепкачите // небото неминовно ми беше ветено // и никој нема да узнае // за облакот кој заноќуваше врз мене!
МАСЛИНА И МЛАДОСТ Отворен прозорец влегува никој го остава шишето полно со зеленикава густа леплива содржина река истекува врз телото се лепи да остане…
СКОПЈЕ, ГОДИНА XIX, БРОЈ 183 – 184, МАРТ – АПРИЛ 2026
