Книжевност

ЧОВЕШТВОТО Е ЦИВИЛИЗАЦИЈА НА ПРИКАЗНИТЕ

од

Обраќање по повод врачувањето на наградата „Стале Попов“ на Друштвото на писателите на Македонија за најдобро прозно остварување во 2024 година на книгата „Приказничар“ од Жарко Кујунџиски, во издание на „Антолог“.

Колективната и индивидуалната (пост)меморија во хетеро и автоперцепциите на идентитетот

од

Факт е дека за човек заробен во ресентиман перцепцијата на времето е свртена навнатре. Излезот од таа состојба тој ја бара во две невозможни нешта: или во враќањето на неповратно загубеното минато, или во негирањето на тоа што се случило.

Збогум младост моја (приказна за една мелодија)

од

Секојдневно вежбавме по подруми и гаражи, свиревме по месни заедници, ресторани и гимназиски фискултурни сали, на „бувљакот“ во Земун продававме стрипови со Загор, Југотон сингл плочи…

Маѓепсништвото и магијата – лунарни практики

од

Луната како покровителка на тајните магиски практики и заштитничка на жените, најпрво ги припрема, а потоа ги учи своите вернички како да уживаат во својата света, доделена тајна на раѓањето.

Поетска музејска поставка на сеќавањата

од

Поетскиот музеј на Димоски, кој е вечен дом на личниот, интимен заборав, е богатство на мигновеноста, на времето минато, сегашно и идно, на времето кое постои и не постои, на љубовта во најесенцијалната суштественост во која се родени, се раѓаат и ќе се родат безброј микрокосмоси од кои е составен човекот.

Огне – детето што ме гушка

од

Самото растење на Огне се случува низ девет приказни (како низ оние шест од претходниот роман) кои истовремено може да се читаат и како роман зашто сите нив ги врзува еден лик и тој манир Наумовска како да го позајмила од Оливера Николова и нејзината култна книга „Зоки – Поки“.