Книжевност

Како младиот елен стана канон на македонската поезија

од

Веќе самата асоцијација на „записи“ од еден (макар и иден) „старец“ воведува во поетскиот текст очекување дека тоа ќе биде поезија запрашана над смислата на оној „млад елен“. Каква била неговата смисла? Сме го забележале ли кога поминувал крај нас?

ЗА КНИГАТА

од

Кога и да влезам во нечија куќа или пак работна просторија или пак викендичка прво што гледам дали има книги во тој простор.Потем следува…

ОБИЧАИТЕ КАКО ДОКАЗ ЗА ПОСТОЕЊЕТО НА СЛОВЕНСКИ ПАНТЕОН

од

Обичаите и традициите, за жал модерниот човек ги заборава и губи и останале да живеат само во помалите средини. Од место до место, од град до град, обичаите можеби не толку забележително на прв поглед, но се разликувале.

ПОГЛЕД И ДОПИР

од

Погледот ниту е алатка за сознание, ниту за допаѓање.
Кога во „Снежана и седумте џуџиња“ Кралицата го крши огледалото, таа го уништува невозможниот поглед и го ревоспоставува здравјето.

ФУСНОТА ЗА АНАРХИЗМОТ

од

Навистина, во биполарната поделба на светот по Втората Светска Војна, за анархизмот што и самиот се распаѓаше на мали групи немаше сериозно место. Денес, сликата на анархистот кај „граѓанството“ се совпаѓа со осветољубив терорист кој е спремен на најжестоки злосторства.

НОВАТА НАРАТИВНОСТ ВО РОМАНИТЕ НА ПЕТАР АНДОНОВСКИ

од

Бригита не е среќна, нејзиното доминантно чувство е чувството на исклученост и немоќ, но верува дека може, под одредени околности, да биде среќна. Оттука, потрагата по среќа, всушност, е потрага по начините на кој исклучените можат да ја освојат среќата.

ЧОВЕШТВОТО Е ЦИВИЛИЗАЦИЈА НА ПРИКАЗНИТЕ

од

Обраќање по повод врачувањето на наградата „Стале Попов“ на Друштвото на писателите на Македонија за најдобро прозно остварување во 2024 година на книгата „Приказничар“ од Жарко Кујунџиски, во издание на „Антолог“.

Колективната и индивидуалната (пост)меморија во хетеро и автоперцепциите на идентитетот

од

Факт е дека за човек заробен во ресентиман перцепцијата на времето е свртена навнатре. Излезот од таа состојба тој ја бара во две невозможни нешта: или во враќањето на неповратно загубеното минато, или во негирањето на тоа што се случило.