Треба да се присуствува, да се биде присутен, бидејќи поетските слики се еден вид на бранување и вдомување во себеси, прекршување на „светлините/ внатре во нас“.
Нејзиното тело како меѓник меѓу подземјето (земјата) и небото, како живот меѓу две смртти, како песна меѓу две тишини, како вдишување меѓу две издишувања… како нешто помеѓу овој и оној свет..
Но Надија одби да биде замолчена. Се спротивстави на сите етикети што животот ѝ ги прикачи. Сираче. Жртва на силувања. Робинка. Бегалец. Наместо тоа, создаде нови.
Во поетскиот свет на Радически, лирскиот субјект будно ги бележи и со завидна лирска кондензација на изразот ги навестува промените во светот во и околу себе.
Користејќи ги сатирата и афоризмот како стилска одредница и со јасни и впечатливи референции од не толку далечното минато за владеењето на тој ЕДЕН режим, Анѓеловски умешно го разобличува режимот, доведувајќи го до совршена апсурдност
СКОПЈЕ, ГОДИНА XIX, БРОЈ 179 – 180, НОЕМВРИ – ДЕКЕМВРИ 2025
