Рецензија

Рецензија за „Не правете им сенка на гробовите“ од Дијана Петрова

од

Она што навистина ме привлече е атмосферата што ја создаваат расказите на Дијана Петрова. Така што на моменти тие како да водат дијалог со „Преобразба“ на Кафка. Исто така, тие како да градат паралелен универзум со овој во кој живееме и кој го познаваме (барем мислиме дека го познаваме).

Кон „Деца на злото“ од Миодраг Мајиќ

од

Психолошки и мотивациски одлично компониран роман. Ликовите се јасно исцртани, ниеден не е вишок. Сите во функција на приказната, сите како дел од сликата за општеството во рацете на сопствената несовршеност.

За романот „Деца на злото“

од

Додека го читаме романот Деца на злото на Миодраг Мајиќ, во него препознаваме, како и во сите добри крими-романи, зошто овој жанр го привлекува читателското внимание. Крими-романите ги изразуваат нашите потсвесни, длабоко индивидуализирани стравови, настанати во реални околности од модерниот живот.

Рецензија за романот „Деца на злото“ од Миодраг Мајиќ

од

Никола Бобиќ е класичен антихерој, адвокат кој ги знае дупките во законот, знае каде може да пројде со штека цигари и шише виски за да добие нешто, знае каде не може. Неговиот приватен живот е далеку од совршен. Ама затоа кога неговата кожа ја спремаат за распнување, работите ќе ги истера до крај, па што сака нека биде!

Кон „Во сенката на злосторот“ од Хелена Хеншен

од

Авторката на еден нејзин специфичен начин ги опишува ликовите на Јалмар, Фредрик и Софи. Преку секој од нив, преку нивната историја, нивниот карактер, таа се обидува да ги најде одговорите на прашањата кои мајка ѝ никогаш не ѝ ги дала.

Рецензија за „Во сенката на злосторот“ од Хелена Хеншен

од

Помирена со самата себе и со судбината која можеше да биде и поубава, ама не ѝ се даде, остана да го следи во неговата лудост, дури и кога е сигурна дека тој ќе направи злостор, дури и кога е сигурна дека и таа ќе биде дел од тој злостор, дури и кога на крајот знае дека ќе биде жртва во тој злостор…

За романот „Во сенката на злосторот“

од

Она што привлекува внимание во оваа крвава драма е тоа што убиецот бил вујко на авторката, која тогаш имала само 15 години кога била сведок на овие грозоморни убиства, за кои било забрането да се зборува во кругот на семејството, очекувајќи дека така многу бргу ќе се заборават немилите настани, затоа што вакви општествени скандали биле најлошото нешто за повисоките класи во тоа време.

Кон „Ана“ од Николо Аманити

од

Е сега, прашањето е зошто Аманити ги одбрал само децата, зошто го одбрал светот во кој нас нè нема, во кој ние возрасните сме жртви?!
Затоа што целиот животински, па ако сакате и растителен свет, живее во симбиоза, ОСВЕН човекот! Затоа што алчноста ќе нè убие!

Хуморот како оружје против немилосрдноста: Кон „Средни години“ од Алеш Мустар

од

Моќта на стиховите на поетот Мустар лежи во хуморот, или пак обратно, Мустар им дава на стиховите моќ преку хуморот – онаков црн или како што самиот на едно место вели налудничав хумор. Така, стиховите стануваат оружје против немилосрдното секојдневие.

Кон филмот „Евтини приказни“

од

Кога сме кај литературните влијанија Тарантино го споменува и прославениот Селинџер за чии книги вели дека не се напрега многу да ги прочита од причина што сака да ги чита како мала награда која сака да си ја дава низ целиот свој живот. Најверојатно јасноста, читливоста, симболизмот, но пред сè иронијата во Селинџеровите дела се нештата кои го привлекуваат неговото внимание.