Имаше нешто длабоко парадоксално во нејзиното стареење: времето ѝ ги додаваше годините, а ѝ ја одземаше сложеноста што светот насилно ја вградува во човекот. Колку повеќе календарот се полнеше со бројки, толку повеќе таа се празнеше од сè што не било нејзино. Не се движеше кон иднината како другите, туку се враќаше низ археологијата на сопственото битие, копајќи низ наслагите од туѓи вистини, наследени стравови и цивилизациски маски, сè до првиот, нерасипан слој на себе.
Детството кај неа не беше возраст, туку изгубена онтологија. Како дете, таа не живееше во свет на значења, туку во свет на суштини. Името на нештата не ѝ беше важно; важно ѝ беше нивното треперење. Столот не беше стол, туку сведок на отсутни разговори. Прозорецот не беше прозорец, туку граница меѓу внатрешниот и надворешниот космос. Луѓето не беа улоги, туку емоции во движење. Тогаш вистината не беше морална категорија, туку природна состојба на постоењето. Потоа порасна — или поточно, беше оттурната во возраста. Ја научија на јазикот на зрелоста: дека човек не го кажува она што го мисли, туку она што општеството може да го поднесе; дека искреноста е луксуз, а тишината валута; дека болката треба да се носи достоинствено, што најчесто значи невидливо. Така, слој по слој, врз нејзината првична суштина се таложеа години, како прашина врз старо огледало, сè додека сопствениот лик не ѝ стана туѓ. Но времето, тоа иронично божество, не секогаш го движи човекот напред. Кај неа, секое ново разочарување отвораше по еден стар влез. Секое предавство ја враќаше кон деновите кога верувала без резерва. Секоја загуба ја оттурнуваше од возрасната логика и ја приближуваше до детската метафизика, каде што прашањата беа поважни од одговорите. Колку повеќе го искусуваше светот, толку помалку му веруваше на неговиот јазик. Почна да сфаќа дека зрелоста често е институционализирано заборавање. Возрасните не созреваат; тие само се оддалечуваат од својата изворна вистина доволно долго за оттуреноста да ја наречат мудрост. Годините не им носат длабочина, туку механизми на преживување. Насмевки што служат како штит, љубезности што кријат рамнодушност, односи што постојат по инерција, животи што се живеат по туѓи сценарија. И токму кога другите веруваа дека таа конечно „се оформува“, таа почна систематски да се распаѓа од сè што не била. Се враќаше наназад низ сопствената психологија како низ напуштена куќа. Во секоја соба наоѓаше по едно заборавено прашање, по една скршена невиност, по едно дете што сè уште чека одговор зошто луѓето избираат привид наместо вистина. Ги отвораше старите фиоки на свеста и од нив паѓаа мириси на креда, дождови од училишни дворови, стравови без име и љубови што тогаш биле чисти токму затоа што не знаеле за исход. На крајот сфати: не се враќа кон детството затоа што бега од зрелоста, туку затоа што само детето во неа сè уште ја знае нерасипаната форма на вистината.Зрелата жена во неа знаеше правила. Детето знаеше суштина. И колку повеќе старееше, толку повеќе се ослободуваше од наративот дека човекот мора да стане „нешто“. Наместо тоа, таа се враќаше кон она што била пред светот да ја именува, дисциплинира и приспособи. Се враќаше кон мигот кога постоењето не барало оправдување, кога љубовта не била стратегија, кога зборовите не служеле за сокривање. Така нејзиното стареење стана духовна регресија кон изворот. Не кон наивноста, туку кон првобитната јасност. Не кон незнаењето, туку кон знаењето што му претходи на јазикот. Не кон минатото, туку кон суштината што времето никогаш не успеало целосно да ја уништи.
Затоа таа не беше девојче што одбива да порасне. Таа беше редок човек што имаше храброст, по сите години, да се врати до местото во себе каде што вистината сè уште живее без облека. И можеби најголемата трагедија на човекот не е стареењето, туку фактот што малкумина умеат да стареат доволно за повторно да станат деца.
